வாழ்வின்
நீண்ட தூர பயணத்தில்
பல பல நிகழ்வுகள்
வண்ண சிதறல்களாக
அலங்கரித்து செல்ல...
சில பல நிகழ்வுகள்
துயரத்தின் சாயலை
என் மீது தூவி செல்ல...
இதோ இது வரை பயணித்து
இங்கே முதுமையின் நிழலில்
சற்றே இளைப்பாறுகிறேன்
கொஞ்சம் ஆசுவாசத்தோடு...
என் சந்ததிகள் வாழும் வாழ்க்கை
எனக்கு ஒரு புரியாத புதிராக
ஒரு ஆச்சரியம் கலந்த
உணர்வோடு
உறைந்து பார்க்கிறேன்...
அவர்களோ என்னை
அப்படி ஒன்றும்
கண்டுக் கொண்டதாக
தெரியவில்லை...
காலில் சக்கரத்தை
கட்டிக் கொண்டு
ஒவ்வொரு நாளும் ஓடுகிறார்கள்
எதை நோக்கியோ...
சற்றே என் ஒற்றை கேள்விக்கு
நின்று பதில் சொல்ல கூட
நேரம் இல்லாமல் ஓடிக் கொண்டே
ஏதோ கடனே என்று
பதில் சொல்லி செல்லும்
அவர்களை பார்த்து
எனக்கு நானே
அவர்கள் அப்படி தான் என்று
ஆறுதலும் தேறுதலும்
சொல்லிக் கொண்டே
அவர்கள் சென்ற சாலையை
நான் வேடிக்கை பார்க்கிறேன்
எந்தவித குற்றம் சுமத்துதலும்
இல்லாமல்...
வயது முதிர்வின் காரணமாக
என் நெற்றியில் உள்ள சுருக்கங்களோ
என் நிலையை பார்த்து
மௌனமாக கண்ணீர்
வடிக்கிறது...
அது முதுமை கோடுகளின்
அடையாளமாக
இந்த உலகில் சுற்றி திரியுமோ
நான் இந்த மண்ணில் இருந்து
விடை பெற்ற பிறகும் என்று
ஆழ்ந்து யோசித்து
எனக்கு நானே கேட்டுக் கொள்ளும்
கேள்விக்கு விடைதான்
இல்லை இங்கே...
#இளையவேணிகிருஷ்ணா.
நாள்:18/09/26.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக